Hz. Muhammed’in ﷺ Peygamberliğine Niçin İnanmalıyım?

Bu sorunun cevabını aramak için gelin on beş asır öncesine, Hicâz bölgesine gidelim. Gözlerinizi kapatın ve bir ortam hayal edin. Öyle bir ortam ki, putlara tapılıyor, kötülüklerin başı olan içki su gibi içiliyor, kadınlar köle gibi satılıyor ve hiçbir hak hukuka muhatap kılınmıyor, kız çocukları diri diri gömülüyor, kabile savaşları almış başını gidiyor, zina son derece yaygın şekilde yapılıyor, insanlar kendilerince uydurdukları çirkin nikah çeşitleriyle kadınlarla beraber olabiliyor, güçlü zayıfı eziyor ve insanlar nefislerinin ve arzularının peşinde ölçüsüz azgınca bir hayat yaşıyorlar.

Böyle bir toplum içinde bir kişi çıkıyor ve insanları tek olan Allah’a ibadet etmeye çağırarak yukarıda saydığımız tüm kötü alışkanlıkları bırakmaya davet ediyor. Bunu yaparken, böylesine azgın bir toplumdan nasıl karşılık göreceğini de gayet iyi biliyor. Hatta bu davetinin onu öldürülme tehlikesiyle karşı karşıya getireceğinin de farkında. Fakat o Rabbi’nden aldığı emirle tüm bunlara bakmaksızın vazifesini yapıyor.

İşin dikkat çeken yanı, bu zatın davet etmiş olduğu şeyler insan nefsinin arzuladığı şeyler de değil. Aksine nefsin zorlanacağı şeylere davet ediyor çevresini. Davet ettiği şeyler içerisinde düzenli namaz kılmak gibi insan nefsinin son derece ağırlandığı ibadetler var. Hakeza bu davet içerisinde oruç gibi nefsin azgın arzularını kıran yemekten içmekten kesilme gibi bir ibadet var. Zamanın en büyük kazanç kaynaklarından biri olan faizi ayaklar altına almak var. Nefsin en zayıf noktalarından biri olan şehvet dürtüsünü dizginlemek ve nikahlı olunan kadının dışında namahrem kadınlarla bırakın zinayı görüşmemek var.

Buna rağmen zamanla insanların onun davetine birer birer, onar onar, yüzer yüzer icabet ettiğini görüyorsunuz. Oysa o günün şartlarında bu davete icabet eden insanlar bunun bir karşılığının olacağını ve yeri geldiğinde bunu canlarıyla ödeyebileceklerini de bilmekteydiler. Öyleyse hem nefislerinin hoşuna gitmeyen hem de canlarını kaybetmeleriyle sonuçlanabilecek olan bu olumlu tepkiye onları iten şey neydi? Peygamber onlara para veya kadın gibi dünyalıklar vadetmiyordu ki davete icabet etmenin bir cazibesi olsun! Aksine bu davete icabet karşılığında onlara başlarına gelebilecek her türlü tehlikeyi göze almalarını peşinen söylüyordu.

‘Hz. Muhammed ﷺ’in peygamberliğine niçin inanmalıyım?’ sorusunun cevabı tam da burada yatmaktadır. Yani onda normal insanlarda bulunmayan bir ‘güç’, bir ‘kabiliyet’ vardı demek ki. Bu öyle bir cazibe gücüydü ki, hiçbir zengin bunu mâlî imkanlarıyla, hiçbir devlet başkanı da bunu askerî gücüyle elde edememişti. Edemezdi de zaten. Çünkü bu bambaşka bir şeydi. O kadar başka bir şeydi ki, savaşlarda onun ashâbı ona bir zarar gelmesin diye başlarını ona yönelen okların önüne atıyorlardı. Gözlerinden daha titiz şekilde koruyorlardı onu. Halbuki Allah Resulü’nün ﷺ onlardaki bu bağlılığı elde etmek için ne bir askerî gücü vardı ne de maddi imkânı. Ne bir şey vadediyordu onlara ne de bir şeyden korkutuyordu. Bu o kadar başka bir cazibeydi ki, asırlardır ve bugün milyarlarca Müslüman hep aynı aşkla bağlanmıştı ona.

Öyle ki, Müslümanlar sırf o yapmış diye birbirlerini gördüklerinde selam veriyor, yemek yediklerinde dua ediyor, sakal bırakıyor, sarık sarıyor ve binlerce sünneti bir askeri disiplin edasıyla yerine getiriyorlar.

Tüm dünyadaki Müslümanlar farklı coğrafyalarda yaşamalarına rağmen bu sünnetleri öyle bir yerine getiriyorlar ki dışarıdan bakıldığında sanki tek bir komuta merkezinden yönlendiriliyorlarmış gibi bir görüntü oluşuyor. Böyle bir manevi gücün normal bir insan tarafından oluşturulabilmesi mümkün mü? Mümkünse buyurun, oluşturun da görelim. Veya oluşturulmuş olanını gösterin de bilelim!

Yıllarca içki içmiş, adeta alkol tutkunu olmuş o topluluğa belli bir sürecin sonunda, içkinin şeytan işi bir pislik olduğuna dair âyeti okuduğunda hepsi birden “vazgeçtik, vazgeçtik” diyorlar.[1] Ellerinde ve evlerinde ne kadar içki şişesi varsa hepsini kırıyorlar. Hatta Medine sokaklarının günlerce şarap akıttığı söyleniyor. Peki şimdi elimizi vicdanımıza koyarak soralım kendimize: Hiçbir askeri güç kullanmaksızın bir topluma bir tek emirle yıllardır alışkın oldukları bir âdeti bıraktırmak mümkün müdür? Kaldı ki sadece o gün yaşayan insanlar değil, on beş asırdır tüm müminler aynı emre riayet ederek ağızlarına içkiyi sürmüyorlar. İçki satan dükkândan alışveriş yapmıyor, içki bulunan sofraya oturmuyorlar bile.

Milyarlarca insan üzerinde oluşturulmuş olan bu etkinin ‘nübüvvet gücü’nden başka bir izahı olabilir mi? Siz bu etkiyi bilimle oluşturabilir misiniz? Sormamıza bile gerek yok, oluşturamazsınız. Zira bugün sigaranın sağlığa zararlı olduğu bilimsel olarak ispatlanmış ve ilan edilmişken hatta sigara kutularının üzerinde bile “sigara içmek sizi öldürür” yazıyorken pek de etkili olmuyor bu yöntem. İnsanlar gidip sigara paketini satın alıp, üzerindeki o tembihlere baka baka içiyorlar sigarayı.

Bugün yüz tane bilim adamını bir topluluğu dönüştürmeleri için, onlara alışık oldukları âdetlerini bıraktırmaları için bir yöreye göndersek ne yapabilirler acaba? Bir şey yapamayacaklarını biz de biliyoruz değil mi? O halde, manevi gücüyle, nübüvvetin bereketiyle insanlar üzerinde bu kadar tesir oluşturmuş olan Allah Resulü’nün ﷺ peygamberliğine inanmak için başka sebepler aramaya gerek var mıdır kardeşim? Unutma ki dünyada hiç kimse onun kadar sevilmedi ve sevilmeyecek. Bu da onun Allah katından gönderilmiş ve manen takviye edilmiş bir peygamber olduğunun açık delilidir.

Son olarak şu noktaya da değinelim: Düşünün, on beş asır önce Allah, indirdiği kitabında Hz. Peygamber’in şahsı için “Senin şânını ve ününü yüceltmedik mi?”[2] buyurmuş. Ve hakikaten de baktığınızda hem yaşadığı dönemde hem de bugüne dek asırlar boyunca kimse onun kadar şânına şan, şerefine şeref katmadı. Hiç kimse onun kadar takip ve taklit edilmedi, edilmiyor. Hiç kimse onun kadar sevilmedi, sevilmiyor. Bir insan eğer bu durumu kendi gayreti, kabiliyeti, imkânı ile elde edebiliyorsa neden bunlara sahip ve talip olan birçok insan için böyle bir şey söz konusu olmadı? Bu durum da bize Allah Resulü’nün bu meziyetinin Allah’ın sadece ona verdiği büyük bir nimet olduğunu ve onun hak peygamber olduğunu çok net göstermiyor mu? Düşünenler için bunlarda ne kadar büyük ibretler vardır.

[1] İbn Ebi Hatim er-Razi, Tefsiru’l-Kur’ani’l-Azim, Suud, 1419, Baskı: 3, 11/388; İbn Cerir et-Taberi, Câmi’u’l-Beyân, IV/334; İbn Kesir, Tefsi-ru’l-Kurani’l-Azim, 1/578.
[2] İnşirah, 4.

👤 Ömer Faruk Korkmaz
📖 Kaynak: Sorun Kalmasın 1, Dirayet Yayınları, s.215